Happy Anniversary

วันนี้นึกขึ้นได้ ว่าอยู่อาเค่น (และประเทศนี้) มาหนึ่งปีพอดิบพอดี

เอ้า โทรชวนพวกพ้องมากินข้าวมาวเอ้อร์กันเสียหน่อย
ยังเฮฮากันเหมือนเดิม ถึงแม้จะอยู่ในช่วงสอบก็เถอะ

กินกันไป คุยกันไป (คนฟังไม่ออกคงนึกว่าทะเลาะกันเสียมากกว่า ช้งเช้งกันแบบอาอี๋ภูมิใจ)
กินเสร็จ คุณลุงมาเก็บตังค์ โชว์วิชาคิดเลขเร็ว แถมหารยาวหาแชร์ต่อหัวให้อีกแน่ะ
อิ่มอาหารคาว ต่อด้วยไอติมเดลนีโกรอีกคนละโคน

แล้วก็แยกย้ายกลับบ้าน ไปอ่านหนังสือต่อ


วันนี้ลองใหม่ ดูซิว่าคนจะอ่านข้อความข้างๆชื่อใน MSN อย่างที่เจ้าคิวว์ว่าหรือเปล่า

“อยู่มาครบหนึ่งปีแล้ว เย้”

สักพัก สองพี่น้องมาร่วมแนว
พี่นุ้ย: “2 ปีแล้วเฟ้ยยยยย”
พี่แก้ว: “อา… 3 ปีแล้วสินะ….”
… อ่านแล้วเริ่มเห็นแนวของคนที่อยู่นานขึ้นเรื่อยๆ (ฮา)

พี่โน้ต: “อืม อยู่มาจนนับปีไม่ถูกแล้วสินะ”
… สำนวนก็จะเริ่มมีวัยขึ้นเรื่อยๆ (ฮา)

มาดูเพื่อนร่วมรุ่นเราบ้าง
พี่หนุ่ม: “แล้วต้องอยู่อีกกี่ปีเนี่ย… T___T”
โจ: “อยู่มา 1 ปี … ได้ไปกี่ตัวเนี่ย?..ฮืออออ”
… นายโจ้นี่ฉลองพร้อมกันวันนี้ เพราะชีพจรมักจะลงเท้าพร้อมๆกัน

อา Structural Design เรียกหา ขอกลับไปนั่งมั่วทำโจทย์ต่อ

A very small footnote: สังเกตได้ว่า อยู่มาหนึ่งปี ส้มเพ้อ + เพ้อเจ้อขึ้นเรื่อยๆ ใครอยู่ไกลบ้าน เป็นอย่างนี้บ้างหรือเปล่า
A very, very small footnote: ทำไม font size=”-1″ มันใหญ่กว่าขนาดปกติได้ ก็ไม่เข้าใจอยู่

Advertisements

4 Comments to “Happy Anniversary”

  1. อาจเป็นเพราะกินกาแฟและเบียร์มากไป

  2. กลับมาได้หนึ่งเดือนแล้วเว้ย

  3. คิวว์: ขาดกาแฟ ทำให้สมรรถภาพในการคิดลดลง
    พี่พิม: ฮ่าฮ่าฮ่า

  4. เราก็เพิ่งจะครบหนึ่งปีไปเมื่อวันที่สิบหกนี้นี่เอง ไม่ได้ฉลองอะไร ไม่ได้เขียนบลอกด้วย ช่วงนี้เจอแต่คนแปลกๆที่ทำให้แอบเซ็ง
    แต่พูดถึงเรื่องเพ้อนี่เราว่าน่าจะเป็นกันทุกคนแต่ออกคนละแนว ของเราจะออกแนวบ่น รู้สึกถึงความแก่ที่มาเยือนมากขึ้นทุกวันจากการไล่อ่านบลอกย้อนหลังแล้วเจอตัวเองบ่นมากขึ้นเรื่อยๆนี่แหละ
    ว่าแต่ว่าอัพบลอกไทยแล้วนะ (บ่นอีกเช่นเคย) อัพไปสามตอนรวด เป็นตอนเก่าตอนนึงที่ตอนนั้นก๊อปปี้มาลงแล้วมันไม่ขึ้นเป็นภาษาไทย
    พอดีกลับมาสอบเลยใช้คอมตัวเองต่อเนตได้ แต่เดี๋ยวต้องหายตัวไปอีกเเล้วเพราะยังไม่ได้อ่านหนังสือเลยจะสอบวันศุกร์นี่แล้ว
    คิดว่าจากนี้จะพิทพ์ใส่เครื่องไว้เรื่อยๆมีโอกาสก็อัพซักทีหลายๆตอนในทีเดียวไม่งั้นก็จะลืมหมด นึกออกเเต่เรื่องบ่น เรื่องเซ็งๆ เพราะเจอแทบทุกวัน ความสุขเล็กๆน้อยๆที่ผ่านมาในชีวิตมันหายไปหมดเพราะเรื่องเซ็งมันกลบ
    บลอกเราหดหู่ขึ้นทุกวัน แถมเรายังตามมาบ่นในบลอกส้มอีก ฮือๆ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: